Geefmaand 2015 gaat van start!

Samen met Marije Braakman organiseer ik ook dit jaar weer de Geefmaand: een maand lang lieve dingen doen voor anderen! In november 2015 gaan we met een flinke groep mensen de ‘geefuitdaging’ aan. Gedurende een maand geven we iedere dag iets aan een ander. Een tastbaar geschenk, een helpende hand, onverdeelde aandacht of welke andere gift dan ook. Soms aan een goede bekende, soms aan een volslagen vreemde, en heel soms ook aan onszelf. Soms piepklein en soms wat groter. En zonder een tegenprestatie te verwachten.

Sommige deelnemers bloggen over hun ervaringen, of delen deze in de besloten Facebook-groep. Het is heerlijk om te lezen wat anderen voor geefacties hebben bedacht en je daardoor te laten inspireren!
foto 1-4

Vorig jaar heb ik aardig wat geknutseld en heb ik lekkere fudge gemaakt om uit te delen, naar recept van weer een andere deelnemer 🙂

foto 2-3
Heb je zin om ook mee te doen? Je kunt je nog aanmelden! Hier lees je meer informatie over de Geefmaand, vind je links naar inspiratie en geefideeën, worden veelgestelde vragen beantwoord én kan je je aanmelden. Als je niet actief mee wilt doen, maar wel graag de nieuwsbrief wilt ontvangen, dan kan dat ook 🙂

Veel geefplezier gewenst!

Welmoed

 

Verzet

Mijn opa was één van hen. De mensen uit het verzet die tijdens de oorlog gevangen zaten in het “Oranjehotel” in Scheveningen. Op zaterdag 26 september woon ik de jaarlijkse herdenking bij. En hoe bijzonder: mijn opa van 95 zal er ook bij zijn.  Als hij de oorlog niet had overleefd, was ik er niet geweest…

Drie jaar geleden schreef ik daar de volgende tekst over:

Verzet

Verzet - Auteur: Welmoed Verhagen - Bron: Tijdschrift Vrijzinnig

Verzet – Auteur: Welmoed Verhagen – Bron: Tijdschrift Vrijzinnig

In deze bajes
zit geen gajes
maar Hollandsch glorie
potverdorie!
– tekst die op de buitenmuur van de gevangenis was geverfd

“We deden het voor de vooruitgang en het voortbestaan van de mensheid. Dat ik nu hier met jullie ben, vind ik heel bijzonder.” Dat vertelde mijn 92-jarige opa mij enkele weken geleden tijdens de jaarlijkse herdenking in het Oranjehotel in Scheveningen, waar hij tijdens WOII gevangen zat omdat hij in het verzet zat. En ook ik realiseer me: als hij dit niet had overleefd, was mijn vader niet geboren en was ik er niet geweest.  En nu zaten we daar, na elkaar jaren door omstandigheden nauwelijks te hebben gezien: drie generaties bij elkaar, op de plek waar mijn opa streed voor vooruitgang en voortbestaan. 

Een bijzondere gedachte: ál je voorouders hebben oorlogen en rampen overleefd. Ze zijn in elk geval zó gezond geweest en zó oud geworden dat ze kinderen konden krijgen. Allemaal! Het maakt dat ik me realiseer hoe bijzonder het is dat ik leef en dat ik opgroei zonder directe oorlog.

Mijn opa vond het niet meer dan normaal dat hij in het verzet zat: ‘dat deed je gewoon.’ Al te lang doorpraten over het verleden wil hij niet: ‘we moeten naar de toekomst kijken, daar hebben we onze handen vol aan.’ En inderdaad: ook in deze tijd is er nog genoeg te doen. Gelukkig ervaar ik zelf ook die vlam van verzet. Want wij mogen dan wel in (relatieve) vrede leven, dat is nog lang niet overal het geval. En dus zet ik me op allerlei manieren in voor een menswaardig bestaan voor iedereen. Opdat ook anderen vooruitgang mogen ervaren en dat ook hun voortbestaan gegarandeerd is: nieuw leven.

Deze tekst is in december 2012 verschenen in het Tijdschrift Vrijzinnig, dat als thema ‘Nieuw leven’ had.